Szafirek - Muscari

Szafirki to niewielkie, choæ bardzo atrakcyjne i ³atwe w uprawie ro¶liny cebulowe. Kilkadziesi±t gatunków tego rodzaju wystêpuje w krajach ¶ródziemnomorskich i w Azji Mniejszej.

Szafirki nale¿± do ro¶lin cebulowych. Najbardziej rozpowszechnione s± dwa gatunki o podobnej budowie ro¶lin i porze kwitnienia: szafirek armeñski -Muscari armeniacum oraz szafirek groniasty -Muscari botryoides. Kwiaty tego pierwszego s± drobne, bia³e lub szafirowoniebieskie, zwisaj±ce na krótkich szypu³kach, zebrane w gêste grona na pêdzie 20 cm wysoko¶ci. Natomiast szafirek groniasty ma kwiaty fioletowoniebieskie z bia³ym brzegiem lub bia³e, osadzone na krótszym pêdzie - 15 cm.

Szafirki s± znakomite do ogrodów skalnych, na obwódki, grupami na trawniki, rabaty oraz jako dodatek pod krzewy ozdobne.

Wymagania

Szafirki nie s± bardzo wymagaj±ce i radz± sobie prawie na ka¿dym stanowisku. Najlepsze warunki to ¿yzna, próchnicza, piaszczysto-gliniasta gleba, niezbyt wilgotna. Stanowisko s³oneczne do pó³cienistego.

Rozmna¿anie

Muscari rozmna¿amy z nasion lub cebulek przybyszowych. Siew wykonujemy jesieni±. Cebule wykopujemy i przesadzamy od czerwca do wrze¶nia.

Pielêgnacja

Szafirka groniastego sadzimy na miejsce sta³e we wrze¶niu a armeñskiego raczej w pa¼dzierniku, aby unikn±æ przemarzniêcia li¶ci, które dziêki pó¼nemu sadzeniu pojawi± siê dopiero wiosn±. Szafirki sadzimy grupami, poniewa¿ wówczas naj³adniej siê prezentuj±, w rozstawie 7x10 cm na g³êboko¶æ 5-10 cm, zale¿nie od wielko¶ci cebul. Muscari mog± rosn±æ w jednym miejscu do 5 lat, choæ pamiêtajmy o ich zasilaniu. Podczas suszy nale¿y je podlewaæ, dziêki czemu bêdzie obfitsze kwitnienie oraz wiêkszy przyrost cebul. Zaleca siê równie¿ usuwaæ przekwit³e kwiaty, co nie dopu¶ci do wytworzenia siê nasion, których wytwarzanie bardzo os³abia ro¶linê. Podlewanie koñczymy pod koniec maja, gdy¿ wówczas ro¶lina przygotowuje siê do spoczynku.