Szafirek - Muscari

Szafirki to niewielkie, choæ bardzo atrakcyjne i ³atwe w uprawie roœliny cebulowe. Kilkadziesi¹t gatunków tego rodzaju wystêpuje w krajach œródziemnomorskich i w Azji Mniejszej.

Szafirki nale¿¹ do roœlin cebulowych. Najbardziej rozpowszechnione s¹ dwa gatunki o podobnej budowie roœlin i porze kwitnienia: szafirek armeñski -Muscari armeniacum oraz szafirek groniasty -Muscari botryoides. Kwiaty tego pierwszego s¹ drobne, bia³e lub szafirowoniebieskie, zwisaj¹ce na krótkich szypu³kach, zebrane w gêste grona na pêdzie 20 cm wysokoœci. Natomiast szafirek groniasty ma kwiaty fioletowoniebieskie z bia³ym brzegiem lub bia³e, osadzone na krótszym pêdzie - 15 cm.

Szafirki s¹ znakomite do ogrodów skalnych, na obwódki, grupami na trawniki, rabaty oraz jako dodatek pod krzewy ozdobne.

Wymagania

Szafirki nie s¹ bardzo wymagaj¹ce i radz¹ sobie prawie na ka¿dym stanowisku. Najlepsze warunki to ¿yzna, próchnicza, piaszczysto-gliniasta gleba, niezbyt wilgotna. Stanowisko s³oneczne do pó³cienistego.

Rozmna¿anie

Muscari rozmna¿amy z nasion lub cebulek przybyszowych. Siew wykonujemy jesieni¹. Cebule wykopujemy i przesadzamy od czerwca do wrzeœnia.

Pielêgnacja

Szafirka groniastego sadzimy na miejsce sta³e we wrzeœniu a armeñskiego raczej w pa¼dzierniku, aby unikn¹æ przemarzniêcia liœci, które dziêki pó¼nemu sadzeniu pojawi¹ siê dopiero wiosn¹. Szafirki sadzimy grupami, poniewa¿ wówczas naj³adniej siê prezentuj¹, w rozstawie 7x10 cm na g³êbokoœæ 5-10 cm, zale¿nie od wielkoœci cebul. Muscari mog¹ rosn¹æ w jednym miejscu do 5 lat, choæ pamiêtajmy o ich zasilaniu. Podczas suszy nale¿y je podlewaæ, dziêki czemu bêdzie obfitsze kwitnienie oraz wiêkszy przyrost cebul. Zaleca siê równie¿ usuwaæ przekwit³e kwiaty, co nie dopuœci do wytworzenia siê nasion, których wytwarzanie bardzo os³abia roœlinê. Podlewanie koñczymy pod koniec maja, gdy¿ wówczas roœlina przygotowuje siê do spoczynku.